แบบว่าคาใจกะเมนู "กะหล่ำปลีทอดน้ำปลา"
กะหล่ำปลีก็ไม่ใช่พันธุ์หายากจากเทือกเขาแอ๊ว ทุ่งสะวันน่า หรือป่าอะเมซอน
น้ำปลาก็แสนจะซิมเปิ้น...หมักเองยังได้ (น่านน)...รสชาดก็แค่เค็ม
บางคำเคี้ยวดังก่อบแก่บเหมือนน้ำปลาตกผลึก...ให้ความรู้สึกเหมือนกำลังกัดก้อนเกลือกิน (ซ้อมไว้ก่อน)
แพงสุดที่เจอมาคือจานละ 120...ถูกสุดคือ 80 บาท...กำไรตกประมาณแปดร้อยกว่าเปอร์เซ็นต์...ไอ้หน้าเลือด!
ทำไมกรูต้องมาเสียเงินกินกะหล่ำเหี่ยวๆ เค็มๆ นี่ด้วย!...เหมือนยิ่งกินยิ่งโง่! (แล้วใครบังคับให้แกกิน!)
แต่เหมือนโดนของ...ร้านไหนมี ต้องสั่งมากิน...ร้านที่ไม่มีก็เคยแอบสั่งมาแล้ว...เออมันก็ทำให้กินได้ด้วย (ของเค้าแรงจริงๆ)
ตอนนี้ไอ้โบว์กำลังทำวิจัยกะหล่ำอยู่...มันว่า "กูศึกษาเรื่องนี้มานานค่ะ"...มันก็เลยพยายามจะทำแล้วบังคับให้เพื่อนกิน
ที่คอนโดไม่มีกะทะ...มันจึงคิดค้น "กะหล่ำปลีเวฟน้ำปลา"  ขึ้น...เพื่อนๆ ต่างหนีเอาชีวิตรอดมาได้หวุดหวิด
ขืนทำพิรี้พิไร...คงได้กินกะหล่ำปลีเวฟน้ำปลาฝีมือมันจนไตวายเป็นแน่

อีกเรื่องที่คาใจ....ไอ้มาร์คเปลี่ยนชื่อเป็น "โซ้ยเหมี่ยน"...จะบ้า!

ปล. ติดเงินพี่จอย 5 บาท...อย่าลืมคืน!